طرح دعوای انقلاب فرهنگی، آن هم در این شرایط، نه به صلاح است نه گرهی از مشکلات باز می کند. محض اطلاع و برای آنکه حقیقتی تحریف نشود و نیز آقای محمد ملکی بیش از این ژست آزادی خواهی و دفاع از دانشگاه نگیرد، لازم است به کتابی اشاره کنم که حدوداً سه سال پیش از کتابخانه ی مرکزی دانشگاه تهران گرفتم و لابد هنوز هم در آنجا قابل دسترسی است. کتاب، دانشگاه تهران و جای پای امپریالیسم نام دارد و در واقع جزوه ای است از آقای محمد ملکی در سال ۱۳۵۹. محتوای آن، پاسخ به سخنان خطیب جمعه، سیدعلی خامنه ای و دفاع از مواضع انقلابی است. ملکی در این جزوه در موارد متعددی صدور حکم اخراج دکتر حسین نصر و دیگر دانشگاهیانِ وابسته به رژیم سابق را از افتخارات شخصی اش شمرده و حسابی به آن گونه اقدام های انقلابی اش مبتهج است.

تاریخ را با مستندات باید به عرصه ی آزمون برد. چنین برچسب های اتهام آمیز کلی و مبهمی، به هزار زور و ضرب هم بر پیشانی دکتر سروش نمی چسبد؛ حتی با ژست مبارزاتی و ضد رژیم گرفتن! این اداها بیشتر به کار مرید جمع کردن می آید نه کشف واقعیت.